• Daniela van Nassauw

Ik wil geen stomme lollie....


Ik heb altijd een keuze. Ik hoor het mezelf zeggen.

ik sta in de keuken.

En zie mezelf staan en kijken. Nee, zoeken eigenlijk.

Zijn er nog koekjes?

Mmm… die chocola die ik laatst kreeg bij dat afscheid.

Of die lollies, waar zijn die gebleven.

Ik zie de pot met walnoten, de pot met dadels.. geen zin.

Ik zie zonnebloemzaadjes, chiazaad, hennepzaad, een banaan, een avocado.

Ik realiseer me dat ik dit doe en dat ik gister nog dacht: tijd voor weer even een gezonde discipline.

Waarom wil ik dan nu alweer snaaien?

Ik ga zitten en schrijf het op.

Ja echt.

Ik schrijf wat ik doe en wat ik merk bij mezelf.

Dit doe ik wel vaker.

Sterker nog…al best lang. Want dat is hoe ik bewust word. En dat wil ik.

Nee, niet alleen met dit.

Met alles wat me dwars zit en wat ik tegenkom.

Ik ga dus zitten.

En voelen en in gesprek met mezelf.

Want eigenlijk heb ik geen honger.

Dus als ik me niet wil voeden dan wil ik me vullen.

Waarom wil ik me vullen?

Dan voel ik dus een leegte…

Hm.

Een leegte?

Ik zucht.

De tranen komen al zachtjes op.

En ik probeer het niet tegen te houden.

Want dat wil ik eigenlijk wel merk ik.

Ik ben er nog niet helemaal bij, bij het gevoel, maar ik voel lig wel dat ik er eigenlijk niet heen wil.

Tis een oude bekende.

Het eenzame.

Het niet begrepen worden, me niet begrepen voelen.

Moederziel alleen voel ik me.

Ik snik.

Mijn buik schudt ervan.

Ik snik en streel mezelf over mijn wang.

Ik kus mijn eigen hand.

Ik snik nog harder.

Ik voel boosheid opkomen.

Ik schud mijn hoofd en roep ''blêh, blêh, blêh''.

Ik weet niet waarop het slaat, maar dat hoeft ook niet.

Boos trek ik een tissue uit de tissuebox en snuit het snot uit mijn neus.

Pfff… weer een zucht.

Het lucht wel lekker op, dat wel.

Ik wéét dat ik als klein meisje vaak alleen was.

Te vaak.

Ik wéét dat ik vaak niet begrepen werd.

Te vaak.

Ik wéét dat ik een gevoelig zieltje ben.

En dat is echt okee.

Ik kan inmiddels zien dat ik groter en ouder ben.

En dat ik oude gewoonten aan het aankijken ben.

Omdat ik dat wil.

Omdat ik vind dat ik dat waard ben.

Omdat ik de beste versie van mezelf wil leven.

Ik ben namelijk f*cking leuk.

Ik pak mijn superzachte dekentje waarin ik gewikkeld zit

en streel mijn wangen ermee.

Ik neem een flinke ademteug en blaas diep uit.

Ik hou van jou, lieve Daan, hoor ik mezelf zeggen.

Ik ben er voor je.

Altijd.

Ik snap jou.

Eh.. niet altijd trouwens.

En ik lach door mijn tranen heen.

Je bent je humor nog niet kwijt, daar hou ik van.

Er komt nog een dikke snik na en tranen rollen langs mijn wangen. Ik slik.

Ik adem en zucht.

Ik ben er voor mezelf.

Ik neem een slok van mijn hete maar heerlijke kamille-lemon-thee. Wat heb ik nog meer nodig?

Ik sta op en pak een grote knuffel.

Mmmm.. jij mag bij mij.

Ik huil weer.

Voor al die keren dat ik verdrietig was en alleen en niet wist wat ik ermee kon. Voor al die keren dat ik getroost werd met snoep maar eigenlijk een knuffel wilde en heel stevig vastgehouden..

Voor al die keren dat ik niet om hulp kon vragen.

Voor al die keren dat ik aan mijn lot werd overgelaten.

Voor al die pijnlijke, zere, rauwe, eenzame keren.

De kaarsjes branden en geven warm licht.

Ik zie de lucht donkerder kleuren. Mijn prachtige boeket bloemen steekt af tegen de blauwzwarte lucht voor het raam.

Ik zucht.

Ik adem bewust. En voel me dankbaar.

Dankbaar dat ik er ben.

Voor mij.

Aandacht is wat ik nodig heb.

Aandacht voor mij.

Van mij. Liefde. Liefde voor mij

Van mij.

Geen stomme lollie…..

#betervoelen #eenzuchtgeeftlucht #emotioneelonderhoud #genezen #snoepen #voelen #opluchting #emotieeten

0 keer bekeken
Locatie
                                         
Hart in Huis
Amstelveen
06-288.453.97
 

Vragen? Stel ze via:

CONTACT of
danielavannassauw@gmail.com
 


© 2016-2019 door
Daniela van Nassauw
(by Wix)